Typemachine tour 2.0

Met #nualzerevingers had ik al op verschillende festivals gestaan.
Nu de nood voor sociaal contact bij mensen hoog is, heb ik mijn arsenaal typemachines uit de kast gehaald.

Het concept:
Mensen met een persoonlijk gedicht na een kort gesprek blij maken.

Hoe?
Je kan me boeken om ergens aan de deur een gedicht of tekstje te maken. Voor jezelf, jouw familie of vrienden (zorg dat ze thuis zijn).

Tijdens de Paasvakantie trok ik er op uit met mijn typemachine en na een social media-post had ik al snel een groot succes.

Op Pad?
Op 16 mei ga ik een agenda online gooien waar ik zeg wanneer ik met mijn typemachine in welke stad ben. Reserveren en of inschrijven kan dan.

Voorbeeld?
Zo vroeg iemand me of ik een vriendin wou verrassen met mijn typemachine. Ze plande een moment in waar ze zelf zogezegd aan de deur een bezoekje zou brengen en ik verscheen voor de deur in haar plaats.
Layla werkt voor de Radio en had het druk. Layla EL Dekmak broedde op een nieuwe reportageserie. Waar de eerste aflevering over zou gaan, vroeg ik. Het is een reeks over vrouwen en elkaar vinden. Zei ze. Kan je wat maken over vrouwenvriendschap? Wat later rolde dit uit m’n machine.

Vrouwenvriendschap is 
intens intern, elkaar aanvoelend, 
welke richting, hoeveel tegenwind
als vogels – ademloos – in een zwerm,
niet zozeer als mannen- tegen roedels.

In plaats van krachtig afzetten,
gelaagd aanvoelen 
in nood aan intentie
zo dicht en weinig fysiek

Al is een langeafstandsvogelzang
voldoende in repliek.

Een luisterend oor, een geborgenheid,
als in vogelvlucht, een lange trektocht
en de evidente vraag;
“Waar doet het precies pijn?”

Of vrouwen meer armen hebben,
om elkaar mentaal beter te kunnen omhelzen
of een eindeloos vermogen om aandacht te scheppen.
Het geduld, waar geen geduld is, op te wekken,

om samen(sterk)
a. genoeg
b. nood
c. remedie
d. … – zelf aan te vullen –

van de wereld te kunnen hebben.

Wat ik verteld had … Schoolvoorstelling: Wat vonden de leerlingen?



Een leerkacht Nederlands liet zijn leerlingen een recensie schrijven over “Wat ik verteld had …”

Als maker kijk je heel anders naar je creatie. Ik ben een verzamelaar van indrukken die ik vertaal naar tekstcreaties of poëzie, en die deel ik wederom op een podium. Alles wat er in een voorstelling zit, draagt bij aan het bouwwerk, een steentje in een mozaïek. En als je dan in marathonsessies repeteert om de voorstelling te brengen, blijft er alleen nog het gewelf over, zo lijkt het, en zijn alle details … slechts details. Dat er zoveel uitgehaald wordt door een groep “zesdes” verraste me wel. Sommigen bleven hangen op één zin uit de voorstelling, sommigen reflecteerden op fragmenten, scènes of gedichten.
Hieronder een kleine bloemlezing.

Vooroordelen doorbreken?
“Als ik het woord ‘poëzie’ hoor dan denk ik aan de alledaagse, doorsnee gedichten waar bijna alles op elkaar rijmt. Jee Kast heeft daar verandering in gebracht. Hij heeft me laten inzien aan de hand van deze voorstelling dat poëzie veel meer kan zijn dan een paar woorden die op elkaar rijmen.
<…>De voorstelling blijft ook interessant omdat hij de woorden op een vernieuwende manier brengt en ook op een actieve manier. Ik ben vrolijk verast van deze voorstelling en nu kijk ik met een heel ander perspectief naar poëzie.”


Rode draad?
“Het moment dat bij mij is blijven hangen, is het moment waarop hij het gesprek start met de oude man. Dit omdat het gesprek de rode draad in de voorstelling. Het is de aanleiding naar de poëzie voorstelling. Door dit gesprek stel je je ongelooflijk veel vragen die gaandeweg worden beantwoordt. Ondanks er slechte communicatie is door het verschil van herkomst, is er communicatie door poëzie. Jee Kast brengt het gesprek op een erg boeiende, bijna rappende, manier zijn voorstelling. Zelf ben ik geen fan van poëzie, omdat ik het vaak niet begrijp, maar door zijn vlotte manier van spreken werd ik opgezogen in het verhaal.”

Gelaagdheid?
“Het voor mij krachtigste moment uit de voorstelling “Wat ik verteld had” van Jee Kast was wanneer hij reactie geeft op de consumptiemaatschappij en onze maatschappij in het algemeen. Hij leidt dit stuk in door het te linken aan zijn persoonlijke ervaring met een vrouw die veel jonger was als hem. Hij zegt onder andere dat de maatschappij ons aanleert dat onzekerheid normaal is en dat door overproductie en overgewicht de economie wordt aangedikt. Hij hint doorheen het stuk dat de maatschappij slechte dingen, zoals onhaalbare schoonheidsidealen, normaliseert, maar daarentegen je slecht laat voelen over normale dingen.”

Sterke momenten?
“Wat ik er zo sterk aan vond was dat hij een avond opstap gaan zo goed kon verwoorden, ondanks dat hij (door gebruik van alliteratie) maar een beperkt aantal woorden had waaruit hij kon kiezen. Hij creëerde een goed beeld en een passende sfeer van hoe zo’n avond eruit zo zien en dat maakte dat je als luisteraar je kon inleven. Er kwamen herinneringen bij me boven, van toen we nog op stap mochten gaan.”

“Het ritme van de woorden, <…> het moment dat hij fuifde in bezonken toestand, raakte mij het meest. Hij maakte meeslepende moves, bevlogen in woorden. Zijn lichaam nam de wereld even over in combinatie van die prangende tekst. De lichten volgden zijn ritme en gevoel. Een mooi theaterbeeld dat je niet snel zal vergeten. Het riep bepaalde gedachten en gevoelens bij me op. Hij deed het zo puur, en omhelsde mijn gevoel. Hij daagde mij uit om het zelf te gaan doen. Slam-poëzie is sterk.”

“<…> Ik zou geen één krachtig moment kunnen kiezen, velen hadden een bewonderlijke eigenheid. Het ritmisch fuifje, het peinsmomentje rond milieu, het gedicht voor de oude man… Veel inhoud gegoten in een tastbare structuur. Hij zegt zodanig veel, dat er voor ieder wel iets tussen zit dat weerklinkt.”

“Een millennial-romanticus, <…> Jee Kast speelt met woorden alsof ze daarvoor gemaakt zijn.”

De voorstelling boeken voor in jouw school of klas? Stuur me een berichtje.