Author Archives: Jee Kast

About Jee Kast

123456677

Nieuwjaarsreceptie

Voor Okra Banneux – Hasselt de kalender met activiteiten bekend maakte, mocht ik de kalender van activiteiten bekend maken. Een kolfje naar mijn hand om aan de hand van slides een reeks events uit mijn duim te zuigen, te bedenken voor de seniorenvereniging, te linken en te staven, balancerend op de rand van geloofwaardigheid. De tekst heb ik bijgevoegd in de slides.
Iemand een potje poedelpetanque achteraf? Groetjes, Jee Kast

2020 Okra – activiteitenkalender from Jee Kast

Krokusfestival


Gisteren werd het Krokusfestival geopend. Gerhard Verfaillie, artistiek Leider Krokusfestival, Joost Venken, schepen van Cultuur, Hasselt, en voorzitter van CCha en Mon-o-phone (met een tout petit-setting) trapten in een officiëel moment het krokusfestival af. Ik mocht aantreden als moderator, en mezelf…
De voorstellingstekst van het festival verwijst naar zo goed als alle voorstellingen/theatercompagnie in dit zevendaagsfestival en meer.

How creation can start with one movement, 
one sound, one action, one word.
hersenkronkel

Krul mij, Whirl me, comme un escargot.
Here we go, what started avec un mot. Brain candy
Curlywurly 

There is no failure in fantasy – push,
playfull joy an endless treasury – plus
Stimulate fantasy will eventually 
save the world. TEEN. Heart to heart, lovestart. Save creation – Pleine Lune, Tsjilp – tsjilpFritt FrammHanaFubuki
Save the landscape. Protest, we are too late, Island of slow. Save the sounds, 
Amadeo Kollectifhet klankennest van een specht
Save the words. Haal ze uit elkaar en zet ze in elkaar als Dadaaa
Dadaaa. Dadaaa.


I am at this poem where I can’t return. Ik ben op dit punt gekomen waar info staat en ik geholpen word. Als de deur gesloten is, moogt ge niet meer binnen.
Snuffelhoek, voor alle leeftijden, ga naar een opa die een knuffel zoekt. Het dier, het dier, en het beestje. Een ei. Welke vreemde vogel ben jij? Toen ik nog een vogel was… 
Ik tuimelde. Averechts, this side up, protesteer, maar protesteer nooit genoeg.
CirQ – leer in het festivalcentrum, Live – forever, I Infinite
binnenstebuiten gekeerd, gelauwerd en gecomplimenteerd door het complimentariaat als bewakers van de goede smaak. Rosa Primo. Een schouderklop, tromgeroffel op uw Bast als activisten, La Llava maestra de hoofdsleutel om binnen te raken. Draai maar om, kantel maar, kantelaar. Think local, create global, sounds too obvious, 
for what it is, sounds like a coke commercial. 
(Sorry Gerhard…)

Als de deur gesloten is, … fuck.
I am at this poem where I don’t really care anymore.
Panic at a lot of other places besides the disco. Les peurs invisibles. Bleu Monday, Game theory at game night. Nope, afternoon, de tijdtemmer. 
Invite youngsters to re-engage, a Little Joy tout petit at the doorstep, 
Y a de la Joie, to discuss, criticise, and invite.
As long as we are playing.

Invite.
Invite.
Invite.



Jee Kast
PS. Sommige voorstellingen zijn er meerdere keren. Naast de data in de links kunnen er meerdere voorstellingsmomenten van dezelfde show zijn, om zeker te zijn, check het volledige programma www.krokusfestival.be

Auch I & II.

Auch I.
Dan merk je ineens dat het al bijna tien maanden geleden is dat je nog wat op je website postte. Facebook en Insta: JKprojects902 neemt over.
Terwijl ik hier “mijn eilandje” meer moet verzorgen.

Auch II.
Er is een woordfolio net voor het jaareinde 2019 in elkaar gestoken.
Die staat binnenkort op www. jkast.be, de andere website waar ik vooral het aanbod in optredens en concepten op plaats.
Wil je een papieren publicatie als evenementorganisatie / communicatiebureau/… in huis halen om klanten te overtuigen? Mail me.

Auch III.
Valkuilen vermijden voor Valentijn


– Vermijd oogcontact met andere mannen/vrouwen
– Wees attent, zeg de hele week dat jullie het hele jaar van elkaar houden
– Zeg dat liefde niet koop- of onomkoopbaar kan zijn
– zorg dat de rekening van de alom bekende Chocolatier voor hij/zij het ziet in de vuilbak verdwijnt
– beperk de hele week (zeker als hij/zij een mes vast heeft) scherpe opmerkingen
– schrijf een lief kaartje voor je vrouw/man en vervang haar/zijn naam door de naam van zijn / haar huisdier
– zeg dat alleen dat pure liefde is, dat ze/hij moet leren relativeren, ze / hij foutjes moet vergeven, want kom …
er zijn erger dingen.


Tot snel


Jee Kast

II. 9u02 , 2 april

Deel I gemist? lees het hier

II.
9u02 , 2 april

Vanochtend deed de telefoon dat geluid dat telefoons doen nu ze niet echt meer rinkelen. Een <onbekend nummer> , behoedzaam nam ik op. Het was twee na negen. Het ontbijt uitgestald, een half sneetje met schaamteloze choco, koffie en een nog wat gekreukeld gezicht.
“Mijnheer Kast?” klonk een stem.

Ontbijtgeurtjes bevroren in de lucht. Een vogel hing bewegingsloos in het baldakijn van frisse, witte wolken, de zon was gestopt met opkomen en tegen alle wetmatigheden in werd de koffie kouder. Dat doet hij steeds. Tijd stopte totdat ik mijn keel schraapte. Ik had de stem herkend. Het kon net zozeer een straatartiest zijn die een affiche nodig had bij een onwaarschijnlijk verhaal dat hij ten berde ging brengen, maar dat was het niet. Dit was net iemand anders. Ik ging wat rechter zitten, veegde wat onbeholpen kruimels uit mijn schoot, opende mijn mond en toen keek ik naar links. Ik keek weg aangezien een gedachte me te binnenschoot, het was een overweldigende gedachte. Eentje die alle initiatief wegnam. Wat moest ik zeggen?
Ik sloot mijn mond. 
“Hallo?” zei de microchip tegen mijn oor.
Ze herhaalde aarzelend de begroeting.
“ Ja, sorry, ik ben er nog.”

Ik dacht na over gisteren en mijn hoofdhuid liet zich even door mijn linkerhand bekrabben. 
Het was Emmanuelle Pierre, haar stem had dat zakelijke, dat correcte met een fluwelen verpakking. Ze was woordvoerder voor het Paleis. 
“Wij vernamen wat op uw site. Het Hof houdt alle communicatie omtrent Koninklijke Aangelegenheden nauwzettend in het oog. Mijnheer Kast.”
Oei. Dacht ik, ik slikte. Waar was ik de mist in gegaan? En die juffrouw wist heel goed dat ik niet Kast heette. 
Vroeger als je iemand belde met de vaste lijn, hoorde je gekrakel en ruis. Elektrische geleiding die een eigen verhaal had, nu hoor je niks meer. De stilte klonk professioneel als iemand die bewust niet het woord nam. Wat moesten ze van mij?

“Was dat waar? Dat van gisteren?”
Ik kuchte, wou me verschuilen achter ‘hoe bedoel je?’ of simpelweg ‘gisteren’ met een stemverbuiging halverwege het woord zeggen. Er zijn geniale manieren om me van den domme te houden, maar dit was niet het moment. De korte stilte was een tafeltennispallet dat de bal naar haar terugkaatste en zij was weer aan zet. Ze speelde een spelletje. Haar stem verlaagde samenzweerderig en ze vervolgde;
“Dat van Rufus Wainright?”
“Ja, dat was echt,” zei ik, “en het was goed.”
“Precies. Dat.” zei ze resoluut, “Dat is heel jammer dat je me niet meevroeg.”

Even leek het alsof de Koning mij keuken binnenstapte. Zijn hand op mijn schouder legde en in mijn oor fluisterde, het is niet erg even niet op woorden te komen, dat heb ik soms ook. Maar stilte valt soms niemand op, als je er goed in bent. Je hebt mensen die er niet goed in zijn en dan begint een gesprek te zwalpen. Ik glimlachte naar de denkbeeldige Filip. Want dat zwalpen, daar was ik mee bezig.
Ik kom veel mensen tegen, zei ik. Het is vaak moeilijk in te schatten wat hun intenties zijn. Of het professioneel is, adoratie of oprecht. De hand van Sven Gatz gleed even voorbij in mijn gedachte en hoe hij in mijn vingers kneep. Vlak erna had ik Emmanuelle ontmoet. Ze had een galakleed aan wat kortgewiekt leek. -wat wil je van beschrijving, ik ben een boer, zeker in Koninklijke kringen- Ze had een dieppaarse jurk met vouwen en schaduwen waar een heel pajottenland in kon verdwijnen en één bandje over de schouder. Ik ben gek op bandjes over de schouder. Het zweet brak me uit, toen ik haar zag. Of het kwam door het jasje, dat ik niet als werkkledij fiscaal kon ingeven. Er waren zoveel mogelijkheden.
“Leuk u te ontmoeten.” Sloot ze onze korte conversatie af, “we houden contact, er zijn zoveel mogelijkheden.” Ze keek me over haar schouder, net die milliseconde te lang, aan, al verder schrijdend. Onbeholpen bleef ik achter en Sven vroeg of ik nog een toastje wou.

Nu ik haar aan de lijn had, probeerde ik te achterhalen waar de conversatie gisteren allemaal overging. Inmiddels zwalpte ik verder over hintjes die ik nooit zag en dubbelzinnigheden die beroepsmisvorming waren. Die waren ook alleen maar leuk omdat ze net die gevatte woordspeling waren, niet meer. Ik was een onschuldig jongetje, diep vanbinnen. 
Ik dacht aan haar onschuldig lachje gisteren, dat ineens niet zo onschuldig leek. Ik nipte aan de vreselijk koude koffie en haalde diep adem.

Waarom heb ik nu altijd die problemen, hoe maak je iemand het hof die aan het Hof werkt, of hoe nodig je een barista uit om wat te gaan drinken, of hoe vraag je een wereldreizigster of ze een avontuurtje wil? 

“Hoever staat het met de foto’s?” Zei ik, om maar wat te vragen. Ik wist dat op het officiële moment er een aantal waren genomen door de Koninklijke fotograaf. Heel scheutig waren ze er niet op dat iedereen in het wild selfies schoot in het Paleis. De verkeerde kant van de Koninklijke neus moest er maar eens op staan.
“Daar ga je nog even op moeten wachten. Het was 1 april weet je.”
“Hmm.” Zei ik. “Dat was het inderdaad.” 
Hoewel ik de link niet zag.