Category Archives: nieuwssap

Zilverfestival

Hasselt lanceert een kleinschaligere opvolger voor Rimpelrock.
Op zondag 17 juni vindt in en achter het PXL Congresgebouw in de Elfde Liniestraat het eerste Zilverfestival plaats. Jee Kast is een van de vele performers.

vroeger toen ik met mijne opa...
Jee Kast pakt uit met een vermakelijke vertelling over zijn geboortestad, over jenever, over zijn voorliefde voor cursiefjes en de invloeden van Louis Verbeeck & kompanen. Trots op zijn grootouders en de stoof is aan.
Vol emotie vertelt de Hasseltse woordkunstenaar over alles wat geleidelijk aan verdwijnt. Net als de stoof, aanstekelijk.

Jee Kast palmt in …

Jee Kast palmt in… #deBottelarij #Ulbeek #Wellen

30/03 The picture show
Een diepgaande dialoog met het publiek, een reeks prikkelende foto’s zorgen voor een genoeglijke avond. CFR. Uitnodiging beneden, vrije bijdrage

31/03 Mr. Kawashi
Een vertelling van Jee Kast versmolten met slam poetry & gedichten. 10 euro.
(7.5 mits reservatie)

1/04 #nualzerevingers – op Paaszondag schrijft Jee Kast voor ieder die passeert een gedicht.

Voor info en reservaties met betrekking tot zijn voorstellingen kan je terecht op
jeekast mail@ gmail . com
(zonderspaties)

Wil je op vrijdag of zaterdag voor je bezoek aan Jee Kast genieten van een heerlijk diner (fb link menu) in de Bottelarij of wil je op zondag om 10 uur deelnemen aan ons uitgebreid Paasontbijt en achteraf voor een gedicht van Jee Kast gaan? Dan kan je voor info en reservaties terecht op info@debottelarij.be

Zie ik je dan?
Meer data? Check hier

Trigger/trailer/uitnodiging #thepictureshow:

2046, na ons …

2046.
Dit is slechts 1 gebeurtenis in de reeks van gebeurtenissen na de BIG TILT. De as van aarde staat 23,45%, waardoor we 4 seizoenen hebben. Het werd warmer, de poolkappen smelten, en blabhblahblah bla en gedoe,
Dit is een verhaal van wat erna gebeurde.

Situatie-beschrijving: Limburg aan Zee. Nederland ligt onder de zeespiegel, de zee steeg met de klimaatopwarming 35 meter. Hasselt-Mol-Lommel is een schiereiland geworden. De helft van de wereldbevolking woonde in 2016 aan het water, maar nu staan een deel van de steden onder. De zee was een dikke drap geworden, waar je je hand niet in zou steken. Geen pootje baden.

De wassende humus die je uit je dakgoot moet halen. Die hoekjes in de havengeul, waar alles samenklotst, waar zeep en olie, afval en flacon, natuur en plastiek samen rotten en verteren in de zon. Het land is overbevolkt en in Afrika is plaats zat. Maar in Europa worden de mogelijkheden nog steeds verkeerd ingeschat …

Het had iets sensationeels toen ze aan land kwamen. Hoe ze uitgeput het strand opliepen, het waren er een paar honderd, de media sprong er gelijk bovenop.

Er werd in journaals uitgelegd welke route ze gezwommen hadden, in welke boten ze hadden kunnen klimmen, als verstekeling schuilend in reddingssloepen.
In de kranten stond welke gevaren ze hadden getrotseerd, hoe ze zich tegen klimaatstormen en vijanden hadden verweerd langs de Afrikaanse en Europese kust. Op de radio werd vermeld wat ze allemaal gegeten hadden, welke ontberingen ze geleden hadden, hoever ze van hun woonplaats waren en wat hun hier bracht.

Er werden gelijk vrijwilligers gezocht, hulpnetwerken opgericht, voedselinzamelingen gehouden. “We moeten de drenkelingen steunen, ze wassen douchen, een onderdak geven, dekentjes of ze verkleumen.” De eerste die aanspoelden hadden iets knuffelbaars. Ze hadden karakter getoond en werden daarvoor beloond. Ze hadden inspanningen geleverd, gepeddeld voor hun leven. Er werden dekentjes gebracht. Er zouden meer komen.

Meer dekentjes, schreeuwden de tabloids.
Meer eten, schreeuwden de media.
We moeten ze zelf leren vissen, schreeuwde de linkse media.
Gooi ze terug in zee, schreeuwde de rechtse media.
Het strand is van ons, krijsten de meeuwen die kwamen kijken of er niks te eten was.

De eerste vlaag liet zich vertroetelen, het waren de beste zwemmers geweest. Er zouden er meer komen. De zee werd afgespeurd, met helikopters en drones, maar tussen de drap zagen piloten en nieuwszenders niks ongewoons. Warmtecamera’s en infrarood, maar het was geen zee zoals wij ze kenden, de golven waren bruin gekleurd, We dachten in 2016 te vaak, na ons de zondvloed, en 2046, …
er kwam die lokroep, na de eerste drenkelingen kwam de tweede vlaag pinguïns.

Het was een grote troep, duizenden, verbeten, uitgehongerd en door trauma’s getekend, duizenden hardnekkige beesten, duizenden vinnen pletsten door de golven, zetten vastberaden poten aan strand.
Strompelend, snavels naar eten zoekend en duizenden maagjes grommelend. Duizenden priemende oogjes, duizend scherpe bekjes, klapperende vinnen, kwamen het land langs de kustlijn binnen.

Meer dekentjes, schreeuwden de tabloids.
Meer eten, schreeuwden de media in steeds kleiner wordende rubrieken…
Er rezen kritische stemmen, hoeveel komen er nog?
Waarom dekentjes? Vroegen mensen zich af op blogs. Het zijn Pinguins.

Pinguins gaan vreemd, printen de tabloids in koeien van letters.
We moeten ze helpen, projecten op poten zetten, schreeuwde de linkse media. We kunnen er uit leren. Gooi ze terug in zee, we moeten ze weren, schreeuwde de rechtse media. Ze zijn venijnig. Het strand is van ons, krijsten de mensen die woonden in het binnenland.

Het toeristenpubliek was al angstig geweken, de nieuwslezer was op het feit al uitgekeken. Het land zag het als een randprobleem aan de kust. Pinguïns in de zoo waren niet gerust, stuurden afgevaardigden naar de regering voor een migratiestop, eisten een voordelige regeling.

Beste parlement,

Wij verliezen onze geloofwaardigheid, wij worden gezien als terroristen, verliezen onze arbeid. Iedereen is ons beu gezien, wij hebben dertig jaar in de zoo voor dit land gediend.

U moet niet alles zo witzwart zien, wik en weegde de regeringsonderhandelaar ondersteund door een linkse schare achterban.
***
Het werd drukker en drukker op het strand.
Menige pinguïns stonden nu ook al tot hun middel in zee als het eb was, het strand werd voller en voller, de rij langer en langer. Er was niet genoeg eten. De pinguïns pikten het niet. Er kwamen meer en meer. Ze waren al zolang op het strand, besloten het binnenland te plunderen, pikten naar vogels, stalen stro en graan van runderen. Ze hapten naar onze lege handen, pinguïns in straten, in winkels, over grenzen, in zoetwatermeren, ze stroomden toe, niks leek het tij te keren, pinguïns in de lift, in de supermarkten pikkend naar rekken, pinguïns door kattenluikjes, pinguïns op zolder, op keldertrappen, op daken en …

Stop met ze eten te geven, waarschuwden de badsteden, dan gaan ze zelf weer weg.

Sommige vrijwilligersprojecten waren veel efficiënter als andere, maar dat mocht haast niet worden gezegd, dat was niet pinguïn-correct.

We moeten grenzen trekken, verklaarden de pi… politiekers. Misschien dat er pinguïns bij zijn die aanvaardbaard zijn. Er volgden meer en meer verstekelingen, ze vulden onze kustlijn.

Gewichtige politici deelden mee, Niemand wil pinguïns aan zee. De pinguïns moeten beperkt worden, er valt over te praten; Sommigen zijn pinguïn-vluchteling. die kunnen we toelaten, zoals het er in andere landen aan toeging.

***
– I shot 3 pinguins for breakfast
– Oh terrible,… that’s terrible. What a lousy shot you are. You still suffer from your tennis elbow? Zei Pinguin O’pete. In analogie met Buffalo Bill die het record zinloos bizons schieten vanuit een trein op zijn naam had staan.
***
We begonnen kostelijke uitzettingsprocedures.
Ik heb niks tegen pinguïns,
ben zeker niet right wing.
Dus…
Begrijp me niet verkeerd. Ik ben absoluut geen pinguïst. We hebben problemen nog steeds niet in ons gezicht gedrukt gekregen, hebben het milieu en broederlinks genegeerd.
Gedachtes gaan niet over een nacht ijs. Ik wou een tekst maken over veelheid, sociaal-culturele projecten, zag door de bomen het bos niet meer. Zag door de pinguïns de troep niet meer. Ik dacht, ik roep en protesteer. Dat er oplossingen moeten komen,
voor milieu en helderheid, themapunten in de veelheid, valstrikken in de menselijkheid,

ik wou een tekst maken over oplossingen voor multi-culturele problemen, maar heb de boot gemist. Heb me van land vergist, ‘t is een “rubick cube” geworden, die ik niet krijg opgelost. Dus als ik morgen hulp zoek, dit is dan mijn lokroep.

ik hoop dat jullie met velen komen.

Jee Kast
(Tekst 2013, herwerkt 2016)

BgT & downloads

Ja, het is een hele tijd geleden, ja, mensen herkennen me af en toe,
en ja op de andere site heb ik een tijd nieuws en poezie gepost.
Dit heb ik nu wat opgesplitst.

Een massa herkent me aan dat ene programma waar ik destijds even een opwachting maakte. Het leven is een rollercoaster die geen naam heeft. Op momenten als deze kan ik even ademhappen.
Dankuwel aan ieder die er was!

Ik sta al enige tijd op de planken met een mixvorm van taal; Op zoek naar mijn werk?
+++ ‘stockholm’:Heb ik in 2012 als downloadbaar album op het internet gezwikt.
hier integraal downloadbaar.
Ik heb poëzie nooit willen gijzelen, dus waarom zou ik losgeld vragen?

Een andere is de akoestische CD ‘oudnieuw‘, een Cdtje dat eind 2010 in de Bundel ‘Reef de Dromen’ zat (en nog steeds bestelbaar is). Op deze CD staat O.a. Fruitdans. (Hetgeen ik op BgT in2012 bracht.)

Volg je hart, download er eentje,
zodat je je zeker niet verslikt.

In beiden zit een CD-boekje.
Heel veel mensen hebben erover gekeken. Wat ook wel jammer is, elk heeft een beetje zijn eigen verhaal.

Alvast bedankt voor de steun en hopelijk tot gauw.

Jee Kast 2015
PS. Youtube? Daar ben ik ook :”Voor iedereen is het sprookje anders