I.
Waar jongens als wankele veulens werden beschreven,
door jonkvrouwen in brieven aan niemand,
bracht niemand hetgeen ze zocht,
noch het veulen, noch de jongen, noch de brief
kreeg grip, noch begrip van de jonkvrouw in het bijzonder.

De puzzel van de blokkendoos
toont een meisje wonend in de baard van een weifelende man.
of het kan ook uit een ander beeld zijn, dit is niet de puzzel
waar zij in thuishoort. Het meisje duwt,
maar de blokken blijven liggen.

II.
Het hoeft niet meer.
Pogingen van jonge, rechtkrabbelende paarden
beantwoord met mistroostige blikken van de jonkvrouw, zo herinnert zij zichzelf.
Ongenoegzaam en onzekerder naargelang de tijd die verder schaatst.

Ze is het vastberaden meisje in de baard van een verdronken persoon,
vredig? Nee, eerder met een blok beton aan de voeten in de Hudson geworpen.
zag ik op de blokkendoos. Het meisje duwt
de baardharen opzij, als lentetakken van mooi volgroeide loofbomen
om even te kunnen piepen, kijkt vol ongeloof
naar de mannen verdreven naar de diepte.

Er staan andere tekeningen op onder- en zijkanten,
doch deze is het mooist, een samengesteld beeld.

III.
Waar jongens die zeker niet in een dagboek thuishoorden,
als onleesbare namen onder kribbels vertrappeld werden,
Zo hoeft het verleden niet herhaald te worden.

Ze is het meisje in mijn baard,
hangt verborgen als apenstammen
(maar kreten hoor je wel),

af en toe
in de nacht duikt ze op,
met glinsterende oogjes.

Ik heb kruimels achter slot en grendel gezet
opdat die haar niet meer lastig zouden vallen.
Het irriteert (haar ook)
en
nog steeds ben ik bang
dat er eentje ontsnapt.

Jee Kast 2012
Nav. Nadine Ancher’s gedicht ‘Grip’ in de te verschijnen bundel DichtSlamRap 2012