***
Johnson was Kate niet vergeten. Hij had enkel zijn prioriteiten verlegd. Enkele weken na het voorval, had hij een sweater van de tuinman geleend. Het klinkt misschien wel belachelijk, maar Johnson had, ook al had hij een penthouse, een tuinman. Hij had een grote serre en een aangelegde tuin op zijn dakterras. De sweater vond hij in de vuile was, de tuinman had er de dakgoot nog mee leeggehaald en de laatste zware bloempotten mee naar binnengesleept. Zwarte vlekken en een scheur. De ogen van de doelgroep? Het best kon hij gewoon enkele dagen op straat leven toch? Dus woensdagochtend belde hij naar het kantoor met de mededeling dat hij niet voor maandag weer present was.
Zaterdagochtend, Johnson zette zich op het borduur van de McDonalds. De sweater aan, een vuile jeans, versleten sneakers en een baard van drie dagen. Hij zat er nog maar vijf minuten, maar het leek alsof hij er de ganse dag zat. De kou beet in vingers en hoewel hij niet bedelde, keken de mensen op hem neer.
“Humanitaire hulp heeft ergens tekort gedaan. Socio-cultureel werk kan de economische sector niet bijbenen, de hulpmiddelen raken op.” Een oud dametje stopte voor Johnson. Hij veegde nerveus door zijn gezicht. Wat moet ik doen, dacht hij. Ze opende haar portemonnee en stak hem 5 euro toe. Ze knikte goedstemmend. “Neem nou maar.”
“Hmm,” dacht Johnson. Dat was zijn plan toch? Moest hij nu zomaar geld aannemen? Ze had duidelijk minder geld dan… hij nam het geld aan om geen argwaan op te wekken
“Er is nog steeds kapitaal nodig.” dacht Johnson, “Toch lijken veel van die campagnes nog steeds die enkele ‘geitenwollensokken’ aan te willen spreken en zelfs die mensen moeten gewenning ondergaan. Sommige organisaties namen wel agressievere strategiën aan, maar dit was geen oplossing. Greenpeace of Oxfam waren zuignappen geworden, of weekdieren die hardnekkig de beweging van de golven negeerden.”
“Een journalist op zoek naar een kerstverhaal?” Johnson keek op. Voor hem stond een oude man in een blauwe regenjack.
“Ik haal de nepzwervers er zo uit. Hihhihi. Jou heb ik nog nooit gezien. Wat doe jij op m’n plekkie?” Johnson voelde zich betrapt.
“Eh, ja. Sorry. Nee, ik…” De oude man gniffelde.
“Hier, vijf euro.” De oude man nam de vijf euro en bleef Johnson’s hand vasthouden.
“Er staat iets te gebeuren,” zei de oude man. Hij keek doordringend in Johnson’s ogen “Het einde van de wereld, zoals we hem kennen, is nabij.”
“Ja,” bevestigde Johnson onzeker. Ik denk het ook.”
***
Een zwerver zit op de stoep met haast nieuwe sportschoenen. Een anorak met wat vegen en een berenkap. Een afgesleten jeans. Een plasticzakje ligt aan zijn voeten, met scheuren en rattenbeten. De mond van de zwerver prevelt haast onhoorbaar. “Ik heb een idee, ik heb een gebed, maar niemand wil het horen.”
Die man ben ik, realiseert Johnson in zijn droom.
***
“Luister,” begon Johnson. Hij stond voor de raad van bestuur. Het was dinsdagochtend, alle werkpunten van het bedrijf waren gisteren al op de maandagochtendvergadering besproken, op één punt na, en Johnson was er klaar voor.
“Ik heb jullie samengeroepen omdat ik het volgende wil voorstellen.” De raad van bestuur aanhoorde zijn plan. Het was een uiteenzetting die begon met het ontstaan van sociale structuren, de geschiedenis van steden en die eindigde met het stelsel van de huidige zorgmaatschappij en zijn verschoppelingen.
“Die verschoppelingen,” zei Johnson, “die kunnen voor betekenis van ons zijn, ook al hebben ze geen geld.”
Dat was de laatste zin. Stilte. Johnson keek van de raad van bestuur naar zijn chartboard en terug. Had hij alles gezegd? Was alles duidelijk? Iemand schuifelde ongemakkelijk met zijn stoel. De raad van bestuur wist even niet hoe ze moesten reageren. Iemand kuchte.
“Dit is nog nooit gedaan.” Probeerde een van de bestuurders voorzichtig.
“Je hebt gelijk. Over het algemeen zijn de humanitaire reclamcampagnes verouderd. Campagnes van het rode kruis, Etiopia, malaria, … zijn op het niveau van de jaren tachtig blijven steken. Ze tonen een uitgemergeld afrikaantje in de hoop dat oma zwicht voor de bambi-oogjes. Wat je voorstelt is,… Het mag wel veranderen. Wat je hier voorstelt, dat kan wat veranderen.”
Johnson keek de senior consultant aan en knikte. Al een schaap over de dam.
“Dit is op die rand tussen gek en geniaal, maar het zou wel kunnen werken.” Zei een derde.
“Het maakt niet uit of dit werkt of niet,” concludeerd een senior CEO. “Media-aandacht krijgen we sowieso voor dit project. Het zou stom zijn moesten we deze kans niet grijpen. Dit is fenomenaal. Ik stel voor om een pilootproject van dit concept op te stellen. Wie stemt voor?”
De raad stemde met handopsteking. Hoewel een heel deel van de handen onzeker de hoogte in werd gestoken, was het toch een mooie meerderheid. Johnson glimlachte. Dit zou inderdaad wel kunnen werken.
“Natuurlijk moet er eerst onderzoek gedaan worden. Over welke budgetten gaat het en wat moet er precies ondernomen worden. Ook resultaten moeten op een zorgvuldige manier worden uitgetest.”
***
“Johnson, wat je doet. Dit is echt geweldig.” Kate streelde zijn borstkast. Johnson grijnsde.
“Nee, wat we juist deden, was geweldig.” Als hij zo uitspraken deed, was hij toch een beetje Bond, Kate bloosde.
“Dat bedoelde ik niet en dat weet je.” Ze gaf hem een tik op zijn neus. “Ik had het over je project. Toen je zei dat het de wereld zou veranderen, dacht ik, ja, ja, het zal wel weer wat zijn … Maar dit had ik niet verwacht.”
“Ik ook niet. Morgen zit ik in het meest besproken actuaprogramma van de lage landen. Het is zoveel, zomaar, ineens. Jij er dan ook nog bij.” Hij lachte. Kate legde haar hoofd op zijn borstkas.
“Niet zomaar.Je hebt het verdiend en mij erbij.”
***
Kate zat klaar op het puntje van de stoel. De generiek van het programma liep en Johnson ging life in primetime. Okee, hij had wel in alle kranten gestaan, maar dit was toch anders.
Ze zette het volume nog wat harder zodat heel het appartement gevuld was met geluid.
Beste mensen. Vandaag een historische uitzending. Let op mijn woorden.. Iedereen heeft de kranten deze week wel al gezien. Een brug werd geslagen tussen de harde economische wereld en de socio-culturele ngo’s. Ongelooflijk deze actie. Iedereen heeft vast al gehoord van “Magic Johnson”, zoals hij ook wel in de kranten was aangekondigd. Nee, niet de basketter, het gaat hier om de weldoener van de eeuw. Wij hebben dan ook niemand minder dan de bedenker van dit fantastische concept in ons actuaprogramma zitten. Hier is hij, dames en heren. Dany Johnson,goedenavond,
Goedenavond.
Vertel me hoe bent u op dit idee gekomen?
Ik heb me er vroeger eigenlijk nooit zoveel van aangetrokken. Maar enkele maanden geleden toen de eerste wintersymptomen zichtbaar waren, viel het me op dat er zoveel zwervers op straat rondliepen en dat raakte me. Voor het eerst in mijn leven. Dus heb ik een concept bedacht om die mensen te helpen.
En gisterenavond kreeg je hiervoor een marketingprijs toegekend?
Jee Kast 2011
