***
Die prijsuitreiking, dat was geen uitleg van de campagne meer. Het was een walgelijke verheerlijking van Johnson’s project. Hoe zijn concept prijzen regende, wat er over hem gezegd werd in kranten, hoe hij vermeld werd door staatshoofden in speeches als voorbeeld van solidariteit. Maar ergens in de achterbuurten roerde er iets. Het begon als een twijgje in een plasje water. Steeds grotere twijgjes en takken werden in steeds diepere plassen gegooid. Totdat het vijvers waren, bomen in water splashten. Loof tegen druppels. Bast tegen het harde water.

Er hing kots op de richel. Lege flesjes slingerden rond. Er lag een kwart stokbrood tussen het vuil. Iets had eraan geknaagd in het uur van de duister. De schimmen waren weer in beweging, bedelen voor meer bier, voor wat kleingeld of wat aandacht. De meester en margarita, maar Margarita zal opstaan en haar stem laten horen. Er roert wat in de onderwereld.

***
Luister, ik wil geen god spelen. Als je die mensen geld geeft, kopen ze bier of sterke drank. Is dat verkeerd? Misschien zijn ze zo beter af.
Dus jij wilt die mensen alcohol geven?
Nee, ik wil ze van producten voorzien die ze nodig hebben in hun levensvoorziening. Hoort daar alcohol bij? Soit. Dat is hun keuze. Daar gaat het mij niet om. Mij gaat het om humanitaire sponsoring van individuën. Men geloofde altijd dat sponsoring aan een winnaarsimago gekoppeld moest worden, maar het omgekeerde werkt ook. Bedrijven die achter dit concept staan, krijgen heel wat steun van het publiek.
Dus, er zijn al bedrijven die toezegden?
Inderdaad, Mildred International het bedrijf waar ik voor werk heeft contacten en klandizie op hoog niveau. Cola Compagnie, Eastpok, Nuke en Interbrow hebben al toegezegd, met een kledings- en textielmerk zijn we nog in onderhandeling.
En verwacht u dat de zwervers labels van sponsors gaan dragen?
Dat is afhankelijk per sponsor en per contract. Daklozen die nog steun genieten van het ocmw krijgen, lopen daar ook niet te koop mee. Wel kan de international de beeltenis van de zwerver en het project in zijn promotiecampagne steken, wat weer het imago van de International de hoogte in drijft. Het signaal dat een bedrijf geeft aan het publiek is er eentje van’ ja, wij doen aan humanitaire steun, ons bedrijf betekent meer dan winstbejag.” Het blijft natuurlijk een uitdaging om de juiste producten op de juiste plaatsen te krijgen. Maar daar ligt net de specialisatie van Mildred International.

***
Deze stad bevat het uitschot van de wereld. Op elk niveau. Wat zwervers zitten samen, hier en daar blinkt een merk.Een oude man gniffelt wat aangeschoten en klemt zijn hand om de fles. De andere graait in een sporttas.
“Wil je nog een Snackers?”
“Nee, Ik ben dertien kilo aangekomen, sinds ik word gesponsord.”
“Dertien?”
“Ja, kijk. Zo een eenzijdig dieet… de mensen geven haast geen geld meer, want ze herkennen me van op de posters. Ze denken die heeft wel genoeg.”
“tja, met die extra kilootjes ook.”
“Maar ik eet bijna niets anders meer. Mijn tanden gaan er aan kapot. Verdomme.”
…
“Hm.”
“Heb je het gehoord? Annie heeft weer een hartaanval gehad.”
“Wat denk je, man. Zoveel chips? Dat is toch niet goed voor je?”
“Japie, Hee Japie. Hee seg? Jij hebt terug je oude plunje aan?”
“Ja, het is wel wat kouder nu, maar ik kreeg allergie van die synthetische wol. Dan drink ik wel een vodka meer, om het warm te houden, hihhihi.”
“Wil je nog een cola?”
“Nee, ik heb genoeg voor vandaag.”

Jee Kast 2011